خیابان

                   کوچه

عمو نوروز و  غم یک سین کهنه

                        خنده ی کودکانه نیاکان خسته

                                                                                           "حسام الدین مهدوی"

بخند....

                    مي خندي

صحنه ي دوم

                    مي خندد

صحنه ي سوم

                     عاشق مي شوي

صحنه ي چهارم

                      انكار مي كند

صحنه ي پنجم

                       فيلسوف مي شوي

صحنه ي ششم

                       تسليم مي شود

صحنه ي هفتم

                       پدر ،دهانمان را مي بندد

                       تا صحنه را فقط براي چند روز دوست داشته باشيم

                                                                             به کوروش  هخامنش و فردوسی طوسی

                                                         هفت سین

اصلا مگر این هفت عریان چه گلی به سر ما زده است

                                                     چرا شش سین نباشد

یا هفت شین

مگر فرقی هم میکند

آنگه که دندان سیب را نمی فهمد

و انسان از کینت چند خویش در تمنای سین سرور

چنان دندان به هم می ساید

گویی این حسرت ابدی دستان ایشان گشته است

هفت سین، تا شروعی دو باره از آغازی کهنه

آنگه که تو نوروز می شوی

ومن سین خسته ای که در بازار شما از رونق نگاهتان افتاده است

تا در تکمیل سفر ه ی خویش

                         زمان را از عقربه ها به گدایی بنشینیم

تو را به کبیسه سوگند

                     و یک تحویل آسیمه سر

که سین اسم من در عطش سفر ه ی شما هنوز نفسی دارد

                                                                                    آیا؟

تا تو نگاهی سرخ شوی

و من هفت سینی باژگونه

درکنج کنج این خیابانهای سفید

                          راست قامت و استوار

                                      لیک روسیاه و گردن کجانه

که کوچه ها را در تمنای سکه ای سیاه گز می کند

تا تو تحویل شوی

ومن لحظه ای که سال آغاز میشود

بابا آب داد

           بابا آب داد

                      بابا آب داد

این زمزمه ی همه کودکانی بود که از تشنگی مرده بودند

کدخداها را کشتند

                     روستاها مردند

شهرها

              سزارین یک حماقت محض شدند

وانسان،

          همه ی شهر را در تجاوز خود به سوگی عظیم نشاند

ولی کنون من

               هنوز در آرمانشهر تو

                                            در حسرت سر پناهی ،روز ها را می شمارم

                                                                                              حسام الدین مهدوی

هر آنگه که می خندی

چه قدر

هم وزن قافیه شعر های دروغ می شوی

                                                                                                    حسام الدین مهدوی

دل شیشه ای من و

سنگ سخاوت تو،

امان از کودکان بازیگوش همسایه...

                                                                                حسام مهدوی